‘Daar begin ik dus écht niet aan!’, ‘Ik ben al jaren niet op de weegschaal gaan staan en dat ga ik echt niet voor mijn baas doen!’. De vraagtekens die Nathalie heeft bij het Samen-Fit programma zijn vanaf het eerste moment duidelijk. Nathalie is 42 jaar, werkt al 14 jaar met plezier bij haar werkgever, is moeder van 3 jongens en geniet in haar vrije tijd van het bezoeken van concerten met vriendinnen en de basketbal- en judowedstrijden van haar zonen. Echter, verder dan het bezoeken van die sportwedstrijden was is de laatste jaren niet meer gekomen op sport- en gezondheidsgebied.

Een gezondheidsprogramma op het werk, is dat nou nodig?
Ja, ze was de afgelopen jaar wat meer kilo’s aangekomen dan waar ze zich lekker bij voelde. Daarnaast had ze ook regelmatig last van hoofdpijn, maar als ze om zich heen keek dan was haar gezondheid nog best goed.

Nathalie spreek ik bij de eerste health check die ik doe in het bedrijf waar ze werkt. Samen met haar collega’s gaat zij aan de slag met hun gezondheid. ‘Verplicht’, nee dat niet. Medewerkers hadden aangegeven tijdens het jaarlijks medewerkerstevredenheidsonderzoek dat zij graag ondersteuning wilden van hun werkgever op het gebied van gezondheid.

In eerste instantie dacht men vooral aan betere bureaustoelen, echte koffie in plaats van automatenkoffie en staanbureau’s, maar al gauw bleek dat men het ook zou waarderen als het aanbod in de bedrijfskantine gevarieerder en gezonder zou worden én dat men het leuk zou vinden om ook samen te kunnen sporten.

Met deze vraag ging HR aan de slag en al gauw kwamen ze uit bij het bedrijfsprogramma Samen-Fit.

Weerstand bij de start, ook dat kan en mag!
De health check was voor mij de eerste persoonlijke kennismaking met de medewerkers die deel gingen nemen aan het Samen-Fit programma. De weerstand die ik proefde bij Nathalie was voor mij volkomen begrijpelijk, daarom vond ik het des te leuker om met haar aan de slag te gaan. Al pratend vertelde ze dat ze vroeger fanatiek gejudood had, een liefde die ze had overgedragen aan haar zoons. Zelf was ze gestopt met sporten na de geboorte van haar eerste zoon.

Na zoveel jaren fanatiek sporten, de redelijk acuut stop van haar judo-activiteiten en de zwangerschappen was haar lichaam behoorlijk veranderd. Daar was ze [mocht ik best weten] best onzeker over. Ze was nooit de slankste geweest en dat vond ze op zich prima, maar zo op ‘de pijnbank’ (zoals ze de weegschaal noemde), en dan ook nog ‘gedwongen’ door haar werkgever, daar had ze eigenlijk geen zin in. Waarom ze dan toch besloot om mee te doen? Ze wilde eindelijk wel eens weten hoe haar gezondheid er écht voor stond. Een dappere keus.

Een open en eerlijk gesprek, een goed begin.
Dat was het open en eerlijke begin van het traject van Nathalie. Sinds jaren stond ze weer op de weegschaal en liet ze haar bloeddruk en bloedsuiker meten. Dat alleen al was voor haar een overwinning. De resultaten vielen niet tegen, maar erg blij was ze er niet mee. Dat gewicht, daar moest echt wat van af en ook haar bloeddruk was hoger dan gehoopt.

Wat me mij opviel was de kennis die zij al had van voeding en beweging. Ze wist precies te benoemen wat haar tijdens haar judocarrière geholpen had om in topconditie te komen en te blijven, maar de zorg voor haar zoons, haar werk en haar sociale leven hadden deze kennis en levensstijl langzaam naar de achtergrond geduwd. Desalniettemin een goede basis voor haar Samen-Fit traject.

Lees in de volgende blog meer over het vervolg van het traject van Nathalie.

Met gezonde groet, Yvon van de Wetering – Vreugdenhil

Naar het 2e deel van dit blog.

Tags: , , , , , ,